Wątroba w czasach
starożytnych i nie tylko...

wątroba w czasach starożytnych i nie tylko...

W starożytnym świecie wątroba była postrzegana jako mieszkanie duszy, miejsce w którym człowiek przechowuje emocje.1,2


Przyszłość odczytywana z wątroby
Wieki temu od Babilończyków przybyła praktyka przepowiadania przyszłości z wyglądu wątroby składanego bogom w ofierze zwierzęcia. Wróżenie z wątroby nazywane „hepatoskopią” rozprzestrzeniło się przez Bliski Wschód do basenu Morza Śródziemnego i było popularne w Grecji i Rzymie. W II w n.e. hepatoskopia została zakazana, jako praktyka stojąca w sprzeczności z religią chrześcijańską.1,2

Wątrobo ty moja!
Można powiedzieć, że za czasów starożytnych w Mezopotamii dominował „wątrobocentryzm”. Wątroba była uważana za centralny organ ludzkiego ciała, siedzibę życia, duszy, emocji i inteligencji. Dla Babilończyków słowo "wątroba" miało takie samo znaczenie, jakie pełni serce we współczesnej kulturze. Do dziś wśród ludów żyjących w Afryce Północnej, chcąc wyrazić najgłębsze uczucia, mówi się do wybranki/wybranka „jesteś moją wątrobą”.1,2

Wątroba mieszkaniem duszy
Przekonanie o istotnej roli naszego największego narządu można odnaleźć także we fragmentach literatury greckich tragików, którzy odnosili się do wątroby jako siedziby emocji (Ajschylos, Agamemnon, Sofokles). Ten trend pojawia się również wśród interpretacji mitu o ukaranym przez Zeusa Prometeuszu, przykutym do skały, któremu codziennie rano sęp wyjadał wątrobę. Niektórzy twierdzą, że wątroba została wybrana jako cel tortur, ponieważ miała symbolizować siedzibę duszy – wątroba dzięki swojej zdolności do regeneracji była uważana za tak samo niezniszczalną, jak dusza.2

Wątroba u Szekspira
Wraz z utratą centralnej pozycji, z wątrobą zaczęto kojarzyć inne odczucia. Odniesienia do wątroby i żółci można spotkać w sztukach Szekspira i innych dramaturgów. Oprócz języka angielskiego występują m.in. we włoskim, estońskim, japońskim i chińskim jako metafora męstwa, gniewu, arogancji i innych emocji.1

Autor: Dział Medyczny Sanofi
SAPL.PCH.17.03.0443

Bibliografia:
1. Reuben A. The Body has a Liver. Hepatology 2004; 39(4): 1179–1181.
2. Riva MA et al. “The city of Hepar”: Rituals, gastronomy, and politics at the origins of the modern names for the liver. Hepatol 2011; 55(5): 1132–1136.